#-M+ee-#'s profileIf U live fOr 1oo mOre d...PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    เฮ้อ...

    เค้าไม่สนใจ space กันละเหรอเนี่ย ไปทำ Hi5 กันหมดเลย

    ปิดเทอมไม่ทันจะได้ up ก็เปิดเทอมอีกละ !!

      ชีวิตช่วงที่แล้วมันดูวุ่นวายสับสนไปหมด
        ..........อะไรก้อไม่รู้..........
                  เหนื่อย !!
    ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน แล้วยังเรื่องที่บ้านอีก
    แต่ยังดีที่เรื่องความรักไม่มีอะไรให้ต้องปวดหัว
     
    ตอนนี้อะไรก้อดีขึ้นทุกอย่างเลย
    เรื่องเรียนแม้เกรดมันจะยังน้อยเหมือนเดิม
    แต่มันไม่น้อยไปกว่าเดิมก้อดีแล้วล่ะ
    เรื่องเพื่อนก้อไม่มีปัญหาอะไร
    เข้าใจกันดีแล้ว ทุกคน (มั้ง)
    เรื่องที่บ้านไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่แม่ไม่สบาย
    ก้อหายห่วงได้แล้วล่ะ
    แม่อาการดีขึ้นมากๆ
    ได้ทั้งหมอดี ยาดี คนดูแลที่ดี
    แล้วก้อมีกำลังใจที่ดีมากๆ ด้วย
    แต่เรื่องป๊าไม่สบายยังไม่ค่อยวางใจ
    ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาย
    เพราะไม่ยอมไปรักษาซักที !!
    เฮ้อ..... 
     
     
    ที่บอกว่าเรื่องความรักไม่มีอะไรให้ต้องปวดหัว
    ก้อเพราะคนปัจจุบัน คนนี้ เป็นคนน่ารักที่สุดเลย
    แม้จะอารมณ์รุนแรงไปนิด ก้อเว้นไว้ซักข้อละกัน
    รู้ว่าเราชอบอะไรก้อหามาให้
    แม้แต่แม่เราชอบอะไรก้อยังหามาให้เลย
    เราอยากไปดูบัลลังก์เมฆ ก้อพาไปดู
      
               
     
    เราอยากกินไอติม ก้อพาไปกิน
    น่ารักจริงๆ เลย แฟนใครก้อไม่รู้
    อยากไปหาบ่อยๆ แต่ก้อไม่ได้
    คิดถึงที่สุดในโลกเลยง่า !!!!!
     
                                                                 เปิดเทอมแล้วก้อคงจะไม่ได้ up อีกแล้ว
                                                                เอาไว้ไม่มีอะไรทำจะมาบ่นๆๆๆๆๆ อีกละกัน
     
      
                       คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนด้วยน้า
     
     

    ขี้เกียจ

     ขี้เกียจ up spaces ค้าบ
     
     
     
    จบข่าว

    ...

      
     
     
     
     

    ...

     
     

    ...

     

    ...

     

    เอามาจากเมลล์ที่เพื่อนส่งให้น่ะ

    ณ วัดบ้านไร่แห่งหนึ่ง

    หลวงตาเพิ่งกลับจากการบิณฑบาตเห็นลูกศิษย์วัดนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น จึงเข้าไปถามไถ่ว่าเป็นอะไร ลูกศิษย์ตอบกลับมาว่า "ผมถูกใส่ร้าย ผมไม่ได้ขโมยเงินในหอพระ แต่ผมเข้าไปปัดกวาดเช็ดถูบ่อย ๆ ทุกคนก็หาว่าผมเป็นขโมย ไม่มีใครเชื่อผมเลย ฮือ ฮือ"

    หลวงตานั่งลงข้าง ๆ พยักหน้าเข้าใจแล้วสอนลูกศิษย์ว่า
    "เจ้ารู้ไหม ในตัวเรามีคนอยู่สามคน คนแรกคือ คนที่เราอยากจะเป็น คนที่สองคือ คนที่คนอื่นคิดว่าเราเป็น คนที่สามคือ ตัวเราที่เป็นเราจริง ๆ " ลูกศิษย์หยุดร้องไห้ นิ่งฟังหลวงตา

    "คนเราล้วนมีความฝัน ความทะยานอยาก ตามประสาปุถุชนทั่วไป ไม่ใช่สิ่งเลวร้าย บางครั้งความฝันก็เป็นสิ่งสวยงาม เป็นพลังที่ทำให้เราก้าวเดิน เช่น บางคนอยากเป็นนักร้อง เป็นนักมวย เป็นดารา ถ้าถึงจุดหมายเราก็จะรู้สึกว่าโลกนี้ช่างสว่างไสวสวยงาม ดังนั้นเราควรมีความฝันไว้ประดับตน เพื่อเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงหัวใจ "

    "มาถึงไอ้ตัวที่สอง จะเป็นเราแบบที่คนอื่นยัดเยียดให้เป็น บางครั้งก็ยัดเยียดว่าเราดีเลิศ จนเราอาย เพราะจิตสำนึกเรารู้ดีว่ามันไม่จริงหรอก แต่เราก็ยิ้มรับ แต่บางครั้งไอ้ตัวที่สองนี้ก็มหาอัปลักษณ์ จนไม่อยากจะนึกถึง ซ้ำร้ายยังเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา เพราะมันเป็นโลกในมือคนอื่น มันเป็นสิ่งแปลกปลอมที่คนอื่นยื่นให้ "

    "อย่างคนขับสิบล้อจอดรถอยู่ข้างทางเฉย ๆ เช้ามาพบศพใต้ท้องรถ ก็ต้องขับรถหนี ทั้งที่ศพนั้น ถูกรถชนตายอีกฝั่งแล้วดันถลามาใต้ท้องรถ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนขับสิบล้อ บางคนก็ตัดสินไปแล้วว่าเขาเป็นฆาตกร "

    "สมัยที่หลวงตายังไม่ได้บวชเคยไปส่งเพื่อนผู้หญิงที่มีผัวแล้ว เพราะเห็นว่าบ้านเป็นซอยเปลี่ยว ส่งได้สองครั้งก็เป็นเรื่อง ชาวบ้านซุบซิบนินทา หาว่าเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน คนที่เห็นนั้นมองคนอื่นด้วยใจที่หยาบช้า ไร้วิจารณญาณ ใจแคบ มองคนอื่นผ่านกระจกสีดำแห่งใจตัวเอง คนเหล่านี้มีอยู่ทั่วไปในสังคม


    เจ้าต้องจำไว้นะ ทุกครั้งที่เราว่าคนอื่นเลว คนอื่นไม่ดี ก็เท่ากับเราประจานความมืดดำในใจตัวเองออกมา

    เห็นสิ่งไม่ดีของใครจงเตือนตัวเองว่าอย่าทำ อย่าเลียนแบบ นั่นแหละวิถีของนักปราชญ์ ถ้าเอาไปว่าร้ายนินทาเรียกว่าวิถีของคนพาล "

    "แล้วเราต้องทำตัวอย่างไรละครับในเมื่อเราต้องเจอคนเหล่านั้นเรื่อย ๆ" ลูกศิษย์หยุดร้องไห้แล้วเริ่มสนทนาโต้ตอบหลวงตา

    "เจ้าต้องทำความเข้าใจจิตใจมนุษย์ เรียนรู้ว่าความเข้าใจผิดเกิดขึ้นได้ เราห้ามใจใครไม่ได้ สิ่งใดที่เราไม่ได้ทำ ไม่ได้คิด ไม่ได้เป็น แต่คนอื่นคอยยัดเยียดให้เรา เราก็ไม่ควรให้ความสำคัญ เพราะเราสัมผัสได้ว่าสิ่งนั้นไม่มีอยู่จริง ใจเราควรสงบนิ่ง ยังไม่ต้องชำระ ใจคนอื่นต่างหากที่ควรซักฟอกให้ขาวสะอาดกว่าที่เป็นอยู่ เขาเหล่านั้นเป็นบุคคลที่น่าสงสารมีเวลามองคนอื่น แต่ไม่มีเวลามองตัวเอง จงแผ่เมตตาให้เขาไปเข้าใจใช่ไหม"

    "เข้าใจครับหลวงตา" เด็กน้อยยิ้มมีความสุขอีกครั้ง

    ง่า

     
       0246oe.gif !1239ou.gif   - - - - - ทดสอบกรอบก๊อบมาเองจ้า- - - - -
      0246oe.gif 2390pw.gif    - - - - - เหอะๆ - - - - -
       0246oe.gif ~6545wv.jpg
                             - - - - - - - - - - - - - - - - - - -                  

     
     

    (c"/-}{-\"p)

     

    ไม่ได้มา up space ตั้งหลายวันแน่ะ

    เนทหอไม่ดีอ่า ละก้อขี้เกียจด้วย

    คิดว่าเดือนนี้คงจะไม่ค่อยได้ up ละแหละ

    กลับบ้าน ไม่มีเนทเล่น

    วันนี้ก้อไม่มีอารายทำอ่านะก้อเลยมา up

    ความจริงก้อมีสอบวันที่ 10 อ่า

    แต่ไม่มีอารายให้อ่านอ่า เพราะสอบ Eng

    ต้องไปตายเอาดาบหน้าอ่านะ

    Fight !!! Fight !!!

    (เหมือนกรอบข้อความที่เลือกมาวันนี้)

    วันนี้ก้อเลยเวิ่นเว้อ

    ------------------------------------

    หลายวันมานี้ฝนตกตลอดเลย แอบเซ็ง

    ไปไหนก้อเปียกแฉะไปหมด

    (ความจริงก้อไม่ค่อยได้ไปไหนหรอก)

    ขนาดไม่ค่อยได้ออกไปไหนนะ

    ไม่รู้ตังหายไปไหนหมดง่า - -"

    หมู่นี้ก้อไม่ค่อยได้เจอเพื่อนๆ เลย

    ไม่ค่อยได้ไปไหนกับเพื่อนๆ ด้วย

    เพื่อนๆ จะแอบงอนมั้ยน้า

    แบบว่าเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยจะมีตังแล้วอ่านะ

    จะไปไหนทีก้อต้องคิดโน่น คิดนี่

    เพิ่งจะรู้สึกว่าคนไม่ค่อยมีตังมันเป็นยังไงอ่านะ

    ปกติตังหมดก้อขอพ่อ ขอแม่ได้

    แต่เดี๋ยวนี้ต้องหัดประหยัดแล้วล่ะ

    โดนจำกัดงบ T__T

    ก้อดี...จะได้รู้คุณค่าของเงินซะมั่ง

    ---------------------------------

    อยากไปกรุงเทพฯ จังเลย

    จะไปหาพ่อหมี ^___^

    คิดถึงจะแย่อยู่แล้วอ่า

     

    คุณเป็นเพื่อนที่ดี . . . หรือป่าวนะ?

          M@i :     บางครั้ง...การมีคนรักก็อาจทำให้ลืมใครบางคนในชีวิตไปได้
                     แต่มันก็ไม่เสมอไปหรอก.....จริงมั้ย??
                                    คำตอบของเพื่อนๆ คืออะไร
                     แต่คำตอบของคำถามต่อไปนี้ของเราประมาณ 80% คือ "ใช่"
                     แต่เราไม่ได้คิดว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีหรอกนะ
                               แค่เป็นเพื่อนที่ไม่เคยคิดจะลืม "เพื่อน" แค่นั้นเอง
     
     
                  


              "เพื่อน" เป็นคนที่มีความสำคัญและมีอิทธิพลต่อทุกคน ถ้าเรามีเพื่อนดีก็จะช่วยส่งเสริมให้เราเป็นคนดีที่ใครๆก็อยากคบหา แล้วเคยสังเกตตัวเองไหมว่า เพื่อนๆ มีคุณสมบัติของเพื่อนที่ดีแล้วหรือยัง ไม่แน่ใจใช่ไหม...


    ถ้าอย่างนั้นอ่านหัวข้อด้านล่าง แล้วตอบว่า "ใช่" หรือ "ไม่ใช่"

    1. เพื่อนซี้ของคุณต้องการให้คุณช่วยถือกล่องหนักมาก เพราะจะไปทำธุระที่ห้องพักครู คุณรีบรับจากมือเพื่อนทันที...

    2. คุณรู้ว่าเพื่อนชอบกินอะไร ฟังเพลงแนวไหน อ่านการ์ตูนเรื่องอะไร

    3. คุณไม่เคยโกหกเพื่อนสักครั้ง

    4. เมื่อไรอยากไปเที่ยวไหน ก็จะชวนเพื่อนซี้ไปด้วยเสมอ เพราะเราไปไหนไปกันอยู่แล้ว

    5.ถ้าคุณทะเลาะกับเพื่อน แล้วกลับมาคืนดีกันคุณจะไม่เก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจ

    6. สมมุติว่าเพื่อนสนิทคุณได้เป็นดาว ร.ร. และมีคนมาแจกขนมจีบเป็นประจำ คุณจะไม่คิดน้อยใจว่าตัวเองไม่สวยและรักษามิตรภาพระหว่างเพื่อนตลอดไป

    7. วันหนึ่งเพื่อนสนิทคุณลืมเอาเงินมา ร.ร.พอคุณรู้คุณรีบควักเงินให้เพื่อนยืมทันที

    8. เพื่อนสนิทคุณเล่าความลับให้คุณฟัง และกำชับว่าอย่าบอกใคร ไม่ว่าใครมาคาดคั้นคุณก็จะปิดปากเงียบ

    9. อยากให้คุณกับเพื่อนเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันตลอดไป


    เพื่อนคนนี้อยากบอกว่า...

     คนที่ตอบใช่ 7-9ข้อ
    เลิศมาก! คุณมีสมบัติของเพื่อนที่ดีแล้ว รู้จักใส่ใจและสังเกตความสนใจของเพื่อนแม้ว่าจะมีเรื่องทะเลาเบาะแว้งกันบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดาเพราะทุกคนไม่คิดเหมือนกันเสมอไป ดังนั้นรักษาความดีนี้ไว้ มิตรภาพจะได้ยั่งยืน

     คนที่ตอบใช่ 4-6ข้อ
    คุณเป็นเพื่อนที่ดีแต่ยังแสดงออกน้อยไปหน่อย อาจเพราะยังไม่สนิทกันมากใช่ไหมล่ะ ลองเป็นฝ่ายเข้าหาเพื่อนก่อนสิ ค่อยๆ ศึกษากันไป ทำเรื่องดีๆ ด้วยกันมากขึ้น ความสนิทสนมจะทำให้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันโดยไม่รู้ตัว

     คนที่ตอบ 0-3ข้อ
    คุณยังขาดความสมบัติของเพื่อนที่ดีไปบ้าง ไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นคนไม่ดีแต่ควรเพิ่มความสนใจและใส่ใจเพื่อนมากกว่าเดิม ดังนั้นควรเปิดใจให้กว้าง ไปไหนมาไหนกับเพื่อนบ้าง ร่วมกิจกรรม เสียสละเพื่อส่วนรวมบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เรียนอย่างเดียวอย่าลืมแสดงให้เพื่อนเห็นว่าคุณมีความจริงใจ เปิดเผย และมีน้ำใจ รับรองจะมีเพื่อนใหม่มาต่อแถวขอทำความรู้จัก!

    ได้ยินอะไรมาอีกแล้ว...

                       
     
    เบื่อจังเลยเวลามีใครมาพูดอะไรเกี่ยวกับพี่เค้าให้เราฟัง
     
           ถ้าจะถามว่าเราสนใจในคำพูดนั้นมั้ย??
     
    แน่นอนสิ...เป็นใคร ใครเค้าก็สนทั้งนั้นแหละ
     
           แม้จะไม่ได้เชื่อและฝังใจอะไรมากมาย
     
    แต่ก็ต้องมีบ้างที่มาสะกิดให้ได้คิดอยู่ตลอด
     
                                            
     
                            เราไม่เคยรู้เรื่องราวของพี่เค้าเลย จริงๆ
     
                      ไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้ แต่ไม่รู้จะถามให้ได้อะไรขึ้นมา
     
               พี่เค้าเคยมีใคร เคยคบใคร หรือนิสัยของตัวพี่เค้าเองเป็นยังไง
     
                                      ...เราไม่เคยรู้...
     
                      
     
                   มาถึงตอนนี้ที่เราคบกัน
     
       ก็ยังจะมีคนมาพูด มาบอกให้ระวังว่าจะเสียใจ
     
    ปกติแล้วเวลาจะคบใคร มันก็ต้องเผื่อใจไว้เสมออยู่แล้ว
     
                      ไม่ใช่หรือไง???
     
    แม้เราจะหวังให้พี่เค้าเป็นตัวจริง เป็นคนสุดท้ายของชีวิต
     
       แต่ต่อไปข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเราก็ไม่รู้
     
                   ...มันเป็นเรื่องของอนาคต...
     
     เรารู้แค่วันนี้เรามีกันและกัน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
     
                         เท่านั้นก็พอแล้วล่ะ
     
             พี่เค้าจะเป็นยังไง เค้าก็ยังเป็นคนที่เรารักอยู่ดี
     
                 แล้วจะฟังความจากคนอื่นไปทำไม
     
               

    หัวใจอีกดวงหนึ่งงั้นเหรอ??

     
                 ไม่รู้เหมือนกันว่ามันยากมั้ยที่จะตามหาหัวใจอีกดวงหนึ่ง
     
               แต่ตอนนี้หาเจอแล้ว...ก็จะพยายามรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด
     
                 แต่ก็ไม่รู้ว่าหัวใจที่เจอดวงนี้เป็นของเราจริงๆ รึเปล่า
     
                    ไม่มีใครสามารถบอกได้ ว่าใครคือตัวจริง
     
                           ...นอกจากเราสองคน...             

    ว่างจัด

     

     

     

    วันนี้ไม่เรียนภาษาอังกฤษด้วยล่ะ

    อุตส่าห์รีบเดินออกจากหอ

    พอถึงเวลาเรียนมีเพื่อนคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วบอกว่า...

    "วันนี้อาจารย์ไม่มาสอนครับ...

    ...อาจารย์เพิ่งโทรมาบอกเมื่อกี้นี้เอง"

    ทุกคนที่มาก่อนหน้านั้นเกิดอาการเซ็งขึ้นมาพร้อมๆ กัน

    อย่างน้อยก็เราคนนึงล่ะที่เซ็ง

    (ความจริงก็ดีใจกันถ้วนหน้าแหละที่ไม่ได้เรียน 555)

    เหมือนจะว่างเนาะ...แต่ก็ว่างจริงๆ แหละ

    เรียนซัมเมอร์แค่ 4 หน่วยกิต เป็นอะไรที่ว่างมากๆ

    (ภาษาอังกฤษ 3 หน่วย รำไทย 1 หน่วย)

    ตอนนี้ก็เลยไม่อยากทำตัวเองให้ว่าง

    หาอะไรมาแต่ง space ตัวเองให้มันรกๆ ไปเรื่อย

    ซักวัน...จะต้องสร้างเวปของตัวเองให้ได้เลย

    (แม้จะเป็นแค่ web page ก็ยังดี)

     

     

    เริ่มงาน เริ่มงาน

     

     

    วันนี้พ่อหมีทำงานเป็นวันแรกล่ะ

    ไม่รู้ว่าเหนื่อยมั้ย จะเป็นยังไงบ้างน้า

    รู้สึกว่าจะประชุมทั้งวันเลย

    เริ่มงานก้อต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่ทั้งหมดแหละเนาะ

    สู้ต่อไปนะจ้ะ...พ่อหมี

    ...............................................................

    คิดถึงพ่อหมีจังเลย คิดถึงที่สุด

    ทั้งๆ ที่โทรคุยกันทุกวัน

    ทั้งวัน วันละหลายๆ ครั้ง

    ทั้งคืน คืนละหลายๆ หน

    แม้จะคุยกันไม่เคยจะถึง 10 นาทีในแต่ละครั้ง

    แต่แน่ใจได้ว่าเราคุยกันเกินวันละ 10 หนแน่นอน

    ................................................................

    ไม่รู้อะไรทำให้เราคิดถึงกัน ในวันที่ต้องไกลกันแบบนี้

    อาจจะเป็นความผูกพันที่เรามีให้กัน

    หรือจะเป็นคำว่า "รัก" ก็ไม่รู้สิ

    รู้แต่ว่า...การได้อยู่ไกลจากคนที่รักมันทรมานอย่างงี้นี่เอง

    ...เมื่อก่อน...

    ร้องไห้เพราะเสียใจกับเรื่องต่างๆ

    ...แต่เดี๋ยวนี้...

    มันต่างจากเมื่อก่อนมาก

    ร้องไห้เพราะความคิดถึง

    แม้เราจะไม่ได้ไกลกันเพราะเกิดการทอดทิ้ง แต่...

    มันเหมือนจะทรมานกว่าโดนทิ้งซะอีกนะเนี่ย

    คิดถึงจังเลย

    อยากจะไปหาซะวันนี้ พรุ่งนี้เลยนะเนี่ย

    เวลาของการรอคอยมันช่างยาวนานกว่าเวลาแห่งความสุขจริงๆ

    รอหมีด้วยนะ ... พ่อหมี

     

     

    ทดสอบกรอบใหม่ ตื่นเต้นตื่นเต้น

     

     

     

     

    วันนี้มาหอสมุดล่ะ

    ไม่มีอะไรทำ มานั่งตากแอร์เย็นๆ

    ทำการบ้านEng ละก็นั่งเล่นเนท

    พอดีเจอเวปที่บอกวิธีทำกรอบข้อความโดยบังเอิญ

    ความจริงตั้งใจจะหา URL เพลงน่ะ

    ก็เลยทดลองเอามาใส่ดู ไม่รู้ว่าจะ work มั้ย

    เห็นผลแล้วก็โอนะ สวยดี รู้งี้ทำตั้งนานละ อิอิ

    ..............

    เอาไว้จะลองอย่างอื่นมั่ง space จะได้สวยเหมือนคนอื่นเค้ามั่ง

    ..............

    วันนี้ไม่รู้จะเขียนอะไรอ่า

    ...นอกจาก...

    คิดถึงเพื่อนๆ ทุกคนเลย

    ...และที่ลืมไม่ได้คือ...

    " คิดถึงพ่อหมีที่สุดเลยนะจ้ะ "

     

     

     

     

     

    อ่ะยะ อ้ะย่ะ อะย้า!!!

    วันนี้ป๊าจะเดินทางไปกรุงเทพฯ แหละ
             ไปทำไมน่ะเหรอ ???
    ไปไหว้อาน้าที่สุสานน่ะ
                   ใกล้จะวันเชงเม้งแล้ว
    พูดแล้วก็คิดถึงอาน้า จากไปร่วมเดือนแล้ว
              บ้านเงียบเหงามาก
    ยังจำวันสุดท้ายที่จะเอาอาน้าไปกรุงเทพฯ ได้ดี
          ความจริงป๊าน่าจะได้ไปงานฝังอาน้า
         แต่ป๊ากลับห่วงภาระที่เชียงใหม่มากกว่า
         เลยทำให้ต้องมาเสียใจ ว่าไม่ได้ไป
    ป๊าร้องไห้ใหญ่เลย เห็นแล้วก็ร้องตาม สงสารป๊า
                    .....เฮ้อ.....
     
                                -------------------------------------------
     
                                             ความจริงก็อยากจะลงไปกรุงเทพฯ กับป๊าด้วย
                                              แต่ดันติดเรียนซัมเมอร์เนี่ยสิ อดเที่ยวเลย
                                                              เอ๊ย !! ไม่ใช่
                                                   อดไปไหว้อาน้าเลย . . . แย่จัง
     

     
             คิดถึงพ่อหมี
     
     
     
     
                       
     
                                

    เหตุเกิดจากความเหงา

     

                    

    ขอบคุณระยะทาง  ที่ทำให้เราต้องห่างไกล

    ขอบใจเธอเหมือนกัน  ที่เธอเลือกจากฉันไปแสนไกล

    ขอบคุณเวลา  ที่ฉันนั้นไม่มีใคร

    ขอบคุณอารมณ์อ่อนไหว  ที่มาทักทายใจ

    ทำให้ฉันได้รู้ " หากขาดเธอไปคงอยู่ไม่ไหว "

    เหตุเกิดจากความเหงา  ที่ทำให้รู้ว่ารักเธอเท่าไร

    ความห่างไกลมันทำให้ฉัน " คิดถึงเธอ "

    ความอ้างว้างเดียวดายคอยตอกย้ำอยู่เสมอ

    เหตุเกิดจากความเหงา  ที่ทำให้รู้เธอสำคัญเพียงใด

    ความห่างไกลมันทำให้ฉัน " คิดถึงเธอ "

    ยิ่งห่างเหินเท่าไรก็ยิ่งรู้ ว่า " เป็นเธอ  ที่ฉันรักหมดหัวใจ "

    วันนี้มาพบเธอ  ด้วยใจที่เดินอย่างอ่อนล้า

    ต้องการมาพบหน้า  ต้องการจะบอกว่าพึ่งเข้าใจ

    มีคนเคยบอก  ถ้าไม่สูญเสียบางอย่าง  ก็ยังไม่รู้คุณค่าสิ่งนั้น

    เหมือนยังตัวฉัน  ที่พึ่งรู้ว่าคืนวัน ที่ผ่านมาว่าใครคือ " คนสำคัญ "

     

                             

     

    อารมณ์เปลี่ยว

    อยู่คนเดียวมันเปลี่ยวหัวใจเจงๆ เลย
    คิดถึงใครต่อใครไปเรื่อยเปื่อย
    ยิ่งคิดก้อจะยิ่งเหงา
    แต่ไม่สามารถจะบังคับไม่ให้คิดถึงใครต่อใครนั้นได้หรอก
     
                              อันดับแรกที่คิดถึงตอนนี้ และจะคิดถึงตลอดไปก้อคือ "พี่บอล"
     
    ในอันดับต่อมาที่ควรจะเป็นอันดับแรกของชีวิต แต่ตกอันดับลงมาแล้วก็คือ "ป๊ากับแม่"
     
                  [[[---นี่จะมาจัดอันดับอะไรกันเนี่ย หนุกหนานหนุกหนาน---]]]
     
    อันดับที่สามก้อจะเป็นเพื่อนรักที่อยู่ไกลแสนไกล
    แม้จะใกล้แค่หยิบโทรศัพท์มาโทรหากันแต่มันก้อไม่ทำ นั่นก้อคือ "นันท์"
     
                        อันดับที่สี่ก้อจะเป็นเพื่อนรักที่อยู่ภายในรั้วมหา'ลัยเดียวกันเนี่ยแหละ
                    แต่ไม่ค่อยจะมีเวลาพบปะกันเล้ย เนื่องจากหลายๆ เหตุผลมาประกอบกัน
                                           ก้อจะมีประมาณ 3 คนก้อคือ "เอิ้น ดุจ ละก้อเบน"
                    (ไม่ได้เรียงลำดับคะแนนความคิดถึงในอันดับเดียวกันนะ ไม่ต้องน้อยใจ)
     
    อันดับต่อมาที่คิดถึงก้อจะเป็นเพื่อนรักอีก 2 คน
    ที่หายหน้าหายตาไป ด้วยเหตุผลหลายประการอีกเช่นกัน
    นั่นก้อคือ "หนูกับขวัญ"
    สำหรับขวัญแล้วก้อโทรหาบ้าง
    แต่หนู...ไม่กล้าโทรหาอ่า
                                           อันดับที่ห้าที่ติดอันดับ top five ก้อคือ......
     
                          [[[---แต๊นแต๊แล้แล้น แต่นแต่ แต่แดแด๊---]]]
     
                                น้องสาวสุดที่รัก สุดที่จะหวงและห่วงนั่นก้อคือ "น้องแนน"
     
                             
     
     
                                สำหรับผู้ที่ไม่ติด top five ก็ไม่ต้องเสียใจไป
                            ไม่ได้แปลว่าท่านไม่ใช่คนสำคัญ
                               แต่ท่านอาจจะเป็นคนนึงที่ไม่ได้ติด top five เท่านั้นเอง
                    สามารถร่วมโหวตตัวเองเข้ามาได้โดยการ
                                    เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในใจ แล้วโทรมาหาเรา
                         จะรับเอาไว้พิจารณา ว่าควรจะได้รับการจัดอันดับหรือไม่
                                 
                แต่ถึงอย่างไรก้อต้องขอประกาศไว้ก่อนเลยว่า
                    อันดับหนึ่งและสองไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
       เพราะเขาเหล่านั้นเป็นคนสำคัญของเรา จากนี้...และตลอดไป